Denken en danken

DENKEN AAN JOU. Aan jou, en aan jou, en natuurlijk ook aan jou. Denken aan u allemaal, iedereen die mij vandaag heeft overladen met gelukwensen, steunbetuigingen, aansporingen, duwtjes in de rug en schouderklopjes. Allemaal om mij eraan te herinneren dat 68 niet dramatisch hoeft te zijn, dat een mens pas bij 69  echt overkop dreigt te gaan. Maar ook dat als tram 7 in zicht komt evenzo de tolerantie steeds meer om de hoek komt kijken. Fijn om te lezen en te horen hoe goed jullie mij ondertussen beginnen te kennen. Berichten van familie, vrienden en vriendinnen, kennissen, basketbal maten - coaches en oud-spelers, ex-Pito-collega's en oud-leerlingen, toevallige passanten die deel hadden aan unieke ontmoetingen, tot en met de sms-jes zonder naam en waarvan de eigenaars niet in mijn contactenlijst staan. Anonieme felicitaties, maar daarom niet minder gewaardeerd. Deze Polo wil u danken op Polojaanse wijze met een blogpost navenant. De Polonaise moet u er zelf maar bij verzinnen. Heb vandaag gevierd in het gezelschap van enkele Rommezoef-makkers. Een fantastische dag met een verbluffend goochel-intermezzo. Geweldig hoe Herman D, die andere jeugdvriend uit de lagere school, ons van de ene verbazing in de andere deed vallen tot we finaal geen verkeerde benen meer vrij hadden om nog op gezet te worden. Heb af en toe geprobeerd er iets van te snappen. Niet gelukt, maar de kleine jongen in mij loopt over van verwondering. Heerlijk gevoel.

En nu als afsluiter en bij grote uitzondering een prentje van "mijn eigen". Mocht het lang geleden zijn dat wij elkaar nog in levende lijve troffen: heb vorig jaar beslist om voor een grondige make-over te gaan. Hier en daar wat tegenwind, maar door gewenning op den duur toch min of meer aanvaard. Net als mijn overdwarse beslissing om het de rest van de tijd zonder alcohol te doen. Ook daar zijn jullie ondertussen vertrouwd mee geraakt. Acceptatie. Heb zo het gevoel dat ik er wel klaar voor ben, en dat ieder van u daar weer iets mee te maken heeft. Ik denk het wel, ik dank u wel. Denken en danken. 

Onverwachte ontmoeting

HET VOORBIJE WEEKEND was er eentje vol verrassingen. Want wie had gedacht dat Thomas De Gendt.... En Tiesj Benoot dan weer net niet...? Dat Federer nog beter kon dan tegen Nadal maar dat het dit keer niet genoeg zou zijn. Tot en met de allereerste 12-12 in de vijfde set en een ty-break beslissing voor de winst op Wimbledon? Djokovic te sterk? Of toch niet, althans volgens de verzamelde statistieken. Tiesj en Roger: net niet.

Wij dan weer net wel. Polo & Pola op de fiets voor een zondagse uitwaaier. Ergens onderweg muziek in de verte. Herken er doedelzakklanken in. We denken aan een band die optreedt in Fort 8. Blijkt een eenzame solo-pijper te zijn aan de rand van het Fortwater. Oefening baart kunst, en wanneer de gelegenheid zich voordoet staat hij op een rustige plek zijn vaardigheden aan te scherpen. Clan Hay Pipe Band. Een goeie dan nog, en ook goed voor een babbel. Graag meegenomen en blij met deze onvoorziene ontmoeting. Amper een minuutje later en twee bochten verder kruisen we het pad van Pola's broer Marc met zijn Vera en haar zus. Ook met de fiets. Onverwacht.

Ezelsoren

IEDER HET ZIJNE. Dat dacht  deze frisse tiener vandaag op Wimbledon. Het heilige tennisgras lag aan zijn voeten. Nadal en Federer elk aan hun kant van het net. Halve finale én toptennis. Maar op een beschaduwde en dus één van de betere plekken op de VIP-tribune zat deze youngster heel relaxed zijn boek te lezen. Alle andere gezichten volgen met spanning het verloop van de eerste set. Was trouwens tot hiertoe de beste wedstrijd van het hele tornooi.  Volgens kenners een masterclass in perfect uitgesponnen en eindeloos volgehouden balwisselingen. Het hele slagengamma kwam aan bod, met schitterende rally's als gevolg. Zelfs de minder fanatieke tennisliefhebbers zaten op het puntje van hun stoel en hebben er van genoten. Terwijl hij maar niet genoeg kon krijgen van zijn boek. Zou wel willen weten wat hij daar in handen had. Kan zeker niet slecht zijn: een dikke turf met ezelsoren. Voor mij hét tribunebeeld van de uitzending. Oh ja, en Roger Federer gaat naar de finale: 6-7, 6-1, 3-6 en 4-6.

Not Jippie

DEZE TWEE WALTERS worden doorgaans na gewonnen zaken opgevoerd. Meestal met een brede glimlach van de triomfator. Uit deze prenten mag iets anders blijken. Beide meesters, want dat is hun gebruikelijke aanspreektitel, hebben zich voor de voetbalkar van respectievelijk Lokeren en Beerschot gespannen. Er was hier in het recente verleden heel wat te doen om propere handen, witwassen, matchfixing en zwartgeld caroussels in het Belgische Jupiler-voetbal. Om het daar maar bij te houden. Het hele Mechelen & Beveren degradatie-drama en de daaruit voortvloeiende hoera-sfeer bij Beerschot en Lokeren die hun plaatsen in eerste klasse zouden innemen. Dan toch nog hoger beroep bij hét BAS en vandaag alles teruggedraaid. Meester Van Steenbrugge "not happy" namens Sporting Lokeren en Meester Damen boos in naam van Beerschot Wilrijk. Het verhaal is duidelijk nog niet ten einde. En de Belgische voetbalbond? Not Jippie

Jippie

ÉÉN WEEK GELEDEN.  Heb de zon zien zakken voor de kust van Scheveningen. Net geen 28℃. Afronding van een bloedhete dag, en plaats zat voor een intens moment van afkoeling. Een bijna vlakke zee,  een oeverloos badkuipgevoel en dan heerlijk soppen maar. We genieten al wekenlang van schitterend zomerweer en dan komt die malse regenbui vanavond geen dag te vroeg. De natuur is er de weergoden oprecht dankbaar om. De aardse fauna had meestal genoeg aan een nachtelijke temperatuurduik, maar de flora kon best wat hemelwater gebruiken. Voor sommigen zal het niet genoeg zijn, net zoals de felle regens enkele weken geleden te overvloedig waren. Neerslag ja, maar volgens de meteo-nerds niet de juiste. Allemaal de schuld van het op hol geslagen klimaat. En van ons dus. Heb toch maar dat erfzondegevoel afgelegd en gewoon mijn klussen geklaard vandaag. In het zweet mijns aanschijns, maar zonder bloed en al helemaal geen tranen. Het oude houthok een opknapbeurt gegeven. Nieuwe golfplaten op het dak, nieuwe wand en wat extra verankering. Bijna klaar, morgen de rest. En toen kwam de regen. Jippie !!!

De verwarde klusser

EEN LUIE VRIJDAGAVOND. Voor vandaag gedaan met klussen. Vanmiddag de laatste bladzijden van "de verwarde cavia"gelezen. Was aan een adempauze toe na de eindeloze zinsconstructies van Tolstoj. Dan is Paulien altijd goed om tussentijds af te kicken. Eind vorig jaar zat ze in DWDD bij Matthijs van Nieuwkerk. Kwam daar haar derde en voorlopig laatste taalboek promoten. Haar kijk op wat en hoe wij het zeggen, onze levende taal. Diezelfde avond voor het slapen gaan nog even bol.com aan geklikt. Boek besteld. Boe-ken besteld: vond er vier op de website.Heb nu Taal is zeg maar echt mijn ding, En dan nog iets en Taal voor de leuk. Drie keer een verzameling van fijne, originele, eigenzinnige en verrassend lichtvoetige presentaties van ons hedendaags taalgebruik. In kleine los van elkaar staande stukken en beetjes te verhapsnappen. Ideaal voor een tussendoortje van niets. Laat ze alledrie door het huis slingeren en lees waar het je toevallig uitkomt. Het vierde is een bijzonder verhaal over een cavia die op kantoor zit en tussen mensen werkt. Heerlijk humoristisch verhaal, grappig en ontroerend. Tot en met verwarring als je alle korte hoofdstukjes aan elkaar probeert te plakken. Wat mij betreft: een zomerse aanrader. Morgen verward verder klussen. 

Meet Some Beach Boys & Girls

DE ZOMER DOET er alles aan om nieuwe records te breken. De zon draait dol en overuren. Of net niet, die doet gewoon haar job: de hele boel opwarmen. En is er dan een beter moment voor ons Belgen om meteorologisch solair te pieken dan bij de start van de zomerse schoolvakantie? Klassieker kan niet. Het was er zaterdag "boenk" bovenop. Met op diezelfde zaterdag  een heel bijzondere bijeenkomst op het programma.  De beste vrienden van Shanthi en Bram, samen met hun dichtste familie. Hadden eerder in dit gezelschap een geweldige 40ste verjaardag gevierd. Maar ook het afscheid van Niké vorig jaar hebben we samen beleefd en getracht iets draaglijker te maken. Er bestond een band die alleen maar sterker werd. Zoiets laat je niet los. Mensen om je heen. Om samen te vieren, plezier te maken, maar ook verdriet te delen. En te helpen dragen. We leren samen te delen en te beleven. Afspraak in Scheveningen, een dag op en aan het strand. Een lange warme dag die deugd heeft gedaan. Met aan het eind een zonsondergang om in te kaderen. Blijft op mijn netvlies gebrand. Voor de zekerheid en tegen het vergeten een foto in de archieven van Marco Polo. Dank aan de meisjes die het initiatief voor en de organisatie van deze reünie op zich namen. En aan alle Boys & Girls die erbij konden zijn  op het strand. Het was meer dan goed.